Poe.pl Twoja Szuflada Wierszy

Jak żyć

skoro pustka z każdej strony dobija sie do mnie

Komu w uszy krzyczeć że cierpię w samotności

Gdzie jest moje miejsce Boże

Pozamykane są okna i drzwi

Jaki do nich dobrać klucz?

Której klamki się chwycić...

Niewiele mam

Wyciągnięty sweter

Znoszone spodnie

Kilka par butów

które mimo swej starości

nie przejmują się zmarszczkami

Ubolewam nad pamięcią

która niestrudzenie szuka ukrytej prawdy

Ciągle zawodzi śpiewem moja muzyka

Zamknięta w pudle rezonansowym

Twoje oczy

Kryją w sobie blask nieba

Ja zakrywam dłońmi moje

Boję się, że wyczytasz w nich cierpienie

Kiedyś przyjdę do Ciebie Chryste

Z prawdą na ustach i w sercu

Kiedyś wezmę na barki krzyże

Tych którzy przeze mnie cierpią

Kiedyś stanę przed Tobą czysta - w bieli

Kiedyś przeproszę za wszystkie grzechy

Tak jak teraz

Kochany

Radość rozkwita obok mnie kwiatem

I przeciera oczy z zachwytu

Bo promień słońca dotknął najmniejszy płatek

Zatopiona myślami w Tobie drzemię...

Obudź mnie dotykiem rąk

Spoconą wargą która z ilości wylanych słów

Zmieni się w ogień

I może kiedyś zapłonie we mnie

Wytkałam z poszumu łez Twoje imię

Do serca

Do myśli

Do ust

Szepczę najczulej

Dotykam zaspanych oczu
Jeszcze śnią o miłości na trawie
Bo mokro pod powiekami

Tak bym chciała by przyszła
Z lekkim uśmiechem
I grzywą opadającą na lewe oko

Wczoraj zasnęła pod drzwiami
Mówi że zmieni się dla mnie

Nie chcę takiej miłości
Co kocha tylko na trawie

Przychodzisz Chryste
Gdy ból nie pozwala wstać z łóżka
Przepraszam wtedy Ciebie bez słów
Bo Ty znasz przecież każdą myśl

Kolejny raz upadłam
Grzech mój ogromny
Ty nadal na krzyżu
A ja smakuję wolności

Na ile w Tobie Chryste cierpliwości
By nie strącić mnie w przepaść
Z której powrotu już nie ma?

Na łóżku kładę myśli

i tulę do snu poduszkę

Obok na ścianie

odpoczywa miłość

oprawiona w ramkę

którą przed laty

wyrzuciłam za drzwi

Wyglądam przez okno

a tam nikt nie śpi

tylko na sznurku

suszy się sumienie

Cisza odbiła się we mnie echem

Głębi jej nie widziałam

Osiadła na meblach niczym kurz

Powoli odczytuję życie

Na posiwiałym blacie czasu