Poe.pl Twoja Szuflada Wierszy

zranione serce można porównać
do psa
małego szczenięcia
wiernego ufnego

gdy skrzywdzisz to szczenię
gdy zadasz mu ból
gdy kopniesz lub uderzysz

ono wybaczy Ci kiedyś
ale nie zapomni

ono przyjdzie do Ciebie
ale nie tak jak dawniej
nie zamerda ogonkiem
będzie się skradać
na przykurczonych nóżkach

wystawiasz dłoń
by je pogłaskać
w pierwszej chwili
cofa się nieco
i zamyka oczka

niepewne
choć chcące wierzyć
niepewne
choć chcące ufać

i pomimo strachu
chce czuć się potrzebne
pomimo obaw
znów Ci zaufa

naiwne
słabe
zbyt kochające

zapytasz
skąd to porównanie
serce i pies
nie doszukasz się
sensu

odpowiem
nie cierpiałeś nigdy
tak mocno
by rozumieć
że niełatwo jest mówić
o uczuciach
jeśli dotyczą
Ciebie

Powiadają - czas leczy rany

Z czasem zapomnisz

Czas najlepszym lekarstwem

Jak jednak zaleczyć tę dziurę

Co w sercu jest wypalona

I wciąż żywym ogniem się pali?

Jak jednak zapomnieć o tym

Co w głowie wciąż tkwi niczym drzazga?

Jakiego lekarstwa potrzeba

Gdy każda cząstka Ciebie chce tego bólu

I walczy z rozsądkiem w każdej sekundzie?

Choć boli, choć pali, choć aż tak mocno

Nie zrezygnujesz tak łatwo z cierpienia

Bo gorsza od bólu jest tylko pustka

Gdy o nic nie walczysz

Gdy wszystko Ci jedno

Czasem powracam myślami do czasów

Gdy byłam jeszcze niewinna

Gdy nie znałam pojęcia zawiści

Gdy obce mi było ludzkie wyrachowanie

Do czasów, gdy byłam prostą dziewczyną

Gotową na wszystko dla swoich bliskich

To czasy, gdy byłam w mym mieście

Tak innym od świata tutaj

Dokąd odeszła moja niewinność?

Zdeptana przez realia tego miejsca

Wgnieciona w ziemię przez tutejszych ludzi

Czasem chcę ją odzyskać z powrotem

Lecz prosta dziewczyna nie przetrwa tutaj

Zbyt naiwna, zbyt ufna, zbyt wierząca w ludzi

Czeka więc cicho, ukryta głęboko

W zakamarkach żółto-czerwonego serca

By się przebudzić, gdy przyjdzie pora

By powrócić do swego miejsca na ziemi

Jak dalej żyć, gdy w sercu pustka?

Już nawet nie boli, nie czuję złości

Ani rozpaczy, smutku... nawet miłości

Chodzę po świecie, me serce bije

Rozmawiam z ludźmi, snuję swe plany

A jednak coś się zmieniło w mej duszy

Wolałaby krzyczeć, drzeć się z rozpaczy

Tupać nogami i wyklinać wszystko

Tak się nie stanie już nigdy więcej

Ta rozpieszczona dziewczynka umarła

Pozostawiając kobietę o zimnym sercu

Nie mogłam zatrzymać czasu ani Ciebie

Choć próbowałam ze wszystkich sił

Nie mogłam zmusić kogoś do miłości

Choć ktoś ten bliski memu sercu był

Nie potrafiłam stać się dla kogoś jedyną

Choć ktoś ten stał się dla mnie nim

Ten ktoś po prostu uciekł z mym sercem w ręce

Kiedyś mu podziękuję, bo nie pokocham już więcej

Z kubkiem czekolady, nie czując jej smaku

Palcem po szybie rysuję wyznanie

Historię miłosną - tak piękną, choć krótką

Ja w niej księżniczką, Ty mym rycerzem

Lecz jest w niej także coś bardzo smutnego

Bo serce rycerza puste w środku

Nigdy nie biło dla swej księżniczki

Bo miłość rycerza była złudzeniem

Tak rzeczywistym, a jednak fałszywym

Księżniczka przykłada swą twarz do szyby

Z cichym wspomnień westchnieniem

Ktoś kiedyś zapyta, czy nie żałuję

Czy gdybym mogła, cofnęłabym czas

By nigdy w życiu Ciebie nie spotkać

By obcy był mi cierpienia smak

Uśmiechnę się wtedy do wspomnień

Odpowiem z uśmiechem na twarzy

Cierpienie to było słodyczą

Spełnieniem najsłodszych marzeń

Ktoś wtedy zapyta dlaczego

Nie mogąc tego zrozumieć

Ja myśląc o Tobie odpowiem

Żałować widoku tych oczu przedziwnych

W których zatapiał się cały świat?

Tych ramion, w których w objęciach

Rozpływałam się cała jak aż tak?

A może uśmiechu, co go widzę do dziś

Gdy oczy zamykam przed snem?

Bo miłość to takie dziwne uczucie

Bo mimo łez nie chcesz od niej uciec

Nagły brak słów, choć myśli palące

Cichutkie łkanie pośród nicości

I niemy krzyk w piersiach

Głuchy krzyk durnej miłości

A serce bije, choć chciałoby przestać

A oczy płaczą, choć brak już łez

Kochanek odszedł, ona została

Ta durna miłość, co spala mnie całą