Poe.pl Twoja Szuflada Wierszy

Tyle lat przezyłam

Tyle przemyslałam

Do głowy nie przyszło

Że strone będę miała

Dziekuje Wam państwo

Za te wiersze przeczytane

I w tak piekny sposób

Są oceniane

Jestem juz nie mloda

Wieś mnie wychowała

A tak bardzo szcześliwa

Jakbym w totka wygrała !

Czemu Twe ręce takie pomarszczone,

Czemu Twe czoło takie zachmurzone,

Czemu Ty mamo tak się zadumałaś,

Czyżbyś o miłości naszej zapomniała?

Mateczko kochana co nas na świat wydałaś,

Ty nad naszym zdrowiem dzień i noc czuwałaś,

Ty nas mowy polskiej nauczyłaś,

I pacierze także Ty mówiłaś.

Pomiędzy ludzi iść kazałaś,

I w niejednym smutku często pocieszałaś,

Gdyśmy teraz wszyscy dom swój opuścili,

Tylko z tatusiem Ciebie zostawili.

Są takie chwile gdy do Ciebie wracamy,

Z niejednych zmartwień Tobie się zwierzamy,

Niech nas błogosławi Mama ukochana,

Twa ręka zmarszczona, ręka spracowana.

Z samego rana

Tak koło świtu

Kogut narobił

Dziś dużo krzyku

Hej! moje panie

Hej! moje panie

Trzeba dziś jajka

Znieść na śniadanie.

I nie wypada

Dziś kuku ryku

Aby zabrakło

Ich na stoliku

Gdy kury później

Jaja nieść miały

O urodzinach gosposi

Się dowiedziały.

Czemu ty matko tak mnie oszukałaś

I tego światu ujrzeć nie dałaś.

Czemu ty ojcze na to pozwoliłeś

I nad moim życiem wyrok wyznaczyłeś

Była bym ja była do was dziś się śmiała

I do ciebie matko oczkami mrugała.

Była bym ja tyle szczęścia dziś zaznała

Gdybym waszego wyroku nie miała.

Jutro me serce nie będzie pukało

I ciebie matko nie będzie widziało.

Bo jutro będzie już rozszarpane

I do kanału zostanie wylane.

Lecz ja ci daruję mateczko miła

Bo to nie twoja, lecz szatana siła była.

Gdy byłem sprytny i młody

Dobrze u Ciebie sie zyło

Miałem dostatku żarcia i wody

I słuzyc mnie uczyło

Ja tekże dobrze sie sprawowałem

Bo brak mi nie było nieczego

Gospodarz spal ja pilnowałem

By stac sie nie mogło nic złego

Gdy przyszedł czas mej strarości

Ja nie potrzebny juz byłem

Gospodarz ciagle na mnie sie złościł

Mówiąc , ze swoje przezyłem

Wywiózł mnie w pole z daleka od domu

Wywiózł i tam zostałem wyrzucony

O tym juz sam nie mówił nikomu

Nie wiedzac jak ja  zostałem skrzywdzony

Czy wiesz mój Panie co ze mna zrobiłes

Nic jeśc nie miałem i nie szczekałem

Czemu na zawsze mnie nie uspiłes

Tylko ja włóczęga sie stałem

Ciągle mysle co źle zrobiłem

Ze  taki psi żywot  wiodę

Czy wszystkie psy na starość

Wyrzucone są na drogę

Przyszła do mnie pani
Szara suknia na niej
Smutną minę miała
Gdy przede mną stała
Chciała tu zamieszkać
I żyć ze mną chciała
Chęci takie miała 
Abym wolne chwile
Tylko z nią spędzała
Odejdź stąd ja proszę!
Ja tego nie zniosę!
Jest mi tu wesoło
Kwiaty rosną wokoło
Mam wnuków gromadkę
I dobrą sąsiadkę
Odeszła samotność
Ręką pomachała
Ja do ciebie wrócę
Tak mi powiedziała!

Tu na polskiej ziemi
W tarnowieckiej gminie
Jest wioska Łubienko
Co od wieków słynie
Położona w dolinie
Pomiędzy górami
Które już porosły 
Zdrowymi drzewami
Środkiem naszej wioski
Mały strumyk płynie
Zwie on się Chlebianka
W tej naszej wioszczynie
Mamy piękną szkołę
Szkoła 1000-latka
Budował ją dziadek
Pomagała babka
A na samym wzgórzu
Gdzie lipa zakwita
Stoi piękny kościół
Który wszystkich wita
Wszystkich nas naprasza
Wszyscy uczęszczają
Bo wszyscy nadzieję
Tylko w Bogu mają
Tak bym cię chwaliła
Moja wiosko mała
Jeszcze bym życzenie
Tylko jedno miała
Żebym tu na wieki
Zamknąć oczy chciała
Byś ty moja ziemio 

Na zawsze mnie otulała.