Mija prawie rok od czasu ostatniej zbiórki na funkcjonowanie strony POE.PL Zbiórki, która przekazywana jest na opłatę domeny www.poe.pl, opłatę serwera, opłaty za aktualne oprogramowanie na którym działa strona oraz aktualizację bezpieczeństwa użytkowników. Jeśli ktoś jest zainteresowany przekazaniem wsparcia na funkcjonowanie poe.pl może to zrobić przelewając dowolną kwotę na nr konta (kliknij tutaj). Strona www.poe.pl była, jest i będzie darmowa. Nikt nie musi i nie będzie musiał nigdy płacić za jej użytkowanie. Wszelkie formy wsparcia strony będą anonimowe i w pełni dobrowolne. Zbiórka organizowana jest z uwagi na charakter niedochodowy strony  (brak reklam).  Strona na pewno będzie działała i z otwartymi rękami witała wszystkich, tych którzy będą chcieli publikować swoją twórczość. ZBIÓRKA JEST W 100% DOBROWOLNA. Jeśli chcesz wesprzeć stronę kliknij tutaj    

 

WIERSZE NAJLEPSZYCH POLSKICH AUTORÓW POEZJI

CODZIENNIE NOWY WIERSZ W JEDNEJ Z 50 KATEGORII WIERSZY

NAJNOWSZE WIERSZE:

ABP - SRW

Budzę się przywiązany siłą do łóżka
Z uczuciem pustki niczym wydmuszka
Kręci mi się w głowie, świat wiruje w tańcu
Przerażony, jakbym stał na egzystencji krańcu
Wokół siebie widzę dobrze znane ściany
Na rękach mam dobrze znane rany
Czuję ból w brzuchu, od dawna nic nie jadłem
Jak ja do tej czarnej dziury w moim życiu wpadłem?
Czuję się jak w horrorze, a przecież jestem bezpieczny
Jestem we własnym domu, obiecałem już być grzeczny
To nie porwanie, to porażka mojego ciała
Szerokim łukiem ominęła mnie sukcesu chwała
Próbuję wstać, lecz niestety nieskutecznie
Czuję się zbędnie i bezużytecznie
Ze łzami w oczach wspominam poranki pełne wigoru
Nie doceniłem życia w psychicznym zdrowiu

 

Autodestrukcja, blizny, paranoja
W cierpieniu jest moja ostoja
Smutek, rezygnacja, wspomnienie
Depresja to moje więzienie

 

Próbuję przebić się przez bariery ciała
Ale wcześniejszy sposób już nie działa
W przyjaciół niestety też straciłem wiarę
Każdy znalazł ścieżkę na swoją miarę
Jestem tutaj zdany jedynie na siebie
Jak porzucone na pastwę losu szczenię
Rodzina też niestety mnie nie rozumie
Choroba to taboo, co się dziwić w sumie
Dobrze, że nie są świadomi przez co ja przechodzę
Ratowałem wszystkich, siebie nie uchronię, codziennie odchodzę
Niech miłość mnie zatrzyma, niech miłość mnie uchroni
W głowie mam stado rozzłoszczonych słoni
Biegną prosto na mnie, nie mogę się schować
Moje czyny nie każdemu muszą się podobać
Ale stanę przeciw nim i może tutaj zginę
Nie mogę przestać walczyć nawet na chwilę

 

Kładę się pijany, choć nie piłem żadnego trunku
Odeszła ode mnie moja opiekunka
To nic, to nic, sam sobie poradzę
To nic, to nic, niepotrzebne mi jej twarze

 

Autodestrukcja, blizny, paranoja
W cierpieniu jest moja ostoja
Smutek, rezygnacja, wspomnienie
Depresja to moje więzienie

Pożera Mnie Pustka
SZUKAM
 

Komentarze

Wiesława Waliszewska w niedziela, 14 lipiec 2019 17:44

Wiersz pełen bólu i cierpienia. Może modlitwa pomoże w cierpieniu. Pozdrawiam

0
Wiersz pełen bólu i cierpienia. Może modlitwa pomoże w cierpieniu. Pozdrawiam