Poezje mroczne

Wybaczam

wybaczam ludziom złym

ich intrygi

przebaczam głupim

nasze wspólne błądzenie

złe uczucia to podstępne wnyki

wiodą tylko na zatracenie

 

wybaczam tym

którzy nie dorośli

do bycia autorytetem

przebaczam sobie

że szukałem usilnie

w nich

mądrości

odpuszczam swojej duszy

goniącej wciąż za grzechem

zapominam o dziewczynach

które nie chciały

odwzajemnić miłości

 

kiedy odpuszczam przeszłość

staję się znów wolny

dawne wspomnienie

przestaje wciąż mnie ranić

proces dojrzewania

może i jest powolny

dopiero teraz życie

w lepsze

mogę zmienić

 

 

Oskar Wizard

 

 

(fot. z Google)

 6 komentarze
Najnowsze Komentarze
Oskar Wizard
Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.
czwartek, 30 maj 2019 19:20
kazimierzsurzyn@gmail.com
Wybaczanie to wielka umiejętność i podstawa naszego życia. Pozdrawiam serdecznie.
czwartek, 23 maj 2019 07:27
Oskar Wizard
Ta umiejętność uzdrawia serce i emocje. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.
czwartek, 30 maj 2019 19:20
6 komentarze

Hipnoza


Jak lunatyczka błądzę -
drogami podświadomości
czas znieruchomiał  w świecie hipnozy
jej siła przesuwa umysłu obrazy
twój dawno zaniknął
z zapachem kwiatów nocy
tylko księżyc rozkwita w pełnię
i mami magiczną mocą -
w mojej podświadomości .

 

/autor : Helena Szymko /

foto z Google/

Znalezione obrazy dla zapytania Tapety na pulpit pełnia

 0 komentarze
0 komentarze

Pełnia

Księżyc - tworząc aureolę nocy
tajemniczy blask na fale ściele
dziwne pragnienia wyzwala
miejsce którym magia włada
morskim zapachem odurzona
błądzę ścieżkami w ciemności
on władca nocy - wabi mnie na fale
sprowadza w krainę otchłani
gdzie promień światła -
nie może przeniknąć ciemności .

 

autor: Helena Szymko/

foto z Google/

Znalezione obrazy dla zapytania Tapety na pulpit pełnia

 0 komentarze
0 komentarze

Przestrzeń

Przestrzeń otacza mnie

bezkresna wszechobecna

okiem nieogarnięta

niewyobrażalna i wieczna

jestem w niej a ona we mnie

przenika głaszcze po brodzie

wody samotna kropelka

a oceanem jest bezkresnym

ciemną chmurą bywa

wzburzoną pierwotną falą

wiatru powiewem rozdartym

rozbitym statkiem na skale

rozbitka ostatnią deską

promieniem nadziei porannym

co wpada na łyk herbaty

rozświetla oczy nadzieją

rozprasza życia dramaty

wyciągam wyobraźni dłonie

umysł nie ogarnie tego

co oczy widzą na nieboskłonie

to przestrzeń serca mojego

 

 

 1 komentarze
Ostatni komentarz do tego wpisu
Oskar Wizard
Czasem wręcz obawiam sobie wyobrazić bezmiar otaczającej mnie przestrzeni. Może rozmiar Ziemi, może odległość do Księżyca, nie dal... przeczytaj więcej
czwartek, 16 maj 2019 13:17
1 komentarze

* * *

 

patrzę w gwiazdy

i myślę o nieskończoności

kiedy wszystko wokoło

jest tak kruche i ograniczone

 

czymże jest człowiek

w bezkresie wszechświata

już nawet nie pyłkiem

nie dzieckiem gwiazd

 

czy sensu istnienia

mam szukać tam daleko

na firmamencie nieba

czy raczej w sercu swoim?

 

 

Autor: Don Adalberto

 8 komentarze
Najnowsze Komentarze
kazimierzsurzyn@gmail.com
Osobiście sensu istnienia szukam w sercu, bo wierzę, że mieszka tam Bóg, ale także w niebie, bo wiem, iż mnie tam zaprasza. Bardzo... przeczytaj więcej
sobota, 11 maj 2019 19:19
marmur
Pozdrawiam gwieździście D.Adalberto https://www.youtube.com/watch?v=5uL7_atKJZ4... przeczytaj więcej
sobota, 11 maj 2019 23:31
Oskar Wizard
Zdecydowanie w sercu. Dobrze pielęgnowane uczuciami jest większe od wszechświata. Pozdrawiam serdecznie.
poniedziałek, 13 maj 2019 11:00
8 komentarze