Poezje o rozstaniu

Na pół

Jesteś połową moich myśli

połową uśmiechu mojego

zjedzonym do połowy jabłkiem

kapiącym sokiem uczuć

na wpół ubrany w ciebie

częściami dwoma dzielony poranek

twoja dłoń co głaszcząca skronie

jest dłonią moją , wiatr odsłania

twe czoło bez gniewu zmarszczek

ja zmarszczek mam sporo

połowa życia z sobą

jesteś blaskiem wpadającym

do kawy porannej

a ja w łyżeczce cukru

na pół dzielę się z tobą

połowa kota ogrzewa stopy twoje

a druga połowa leży

na moich ramionach

radość na pół dzielona

miłość do połowy lecz

kochać trzeba całość

pół to przyjaźń niestety

i żadne jest to szczęście

kiedy na pół podzielone

nasze wspólne zdjęcie

 

https://www.youtube.com/watch?v=WeFsMq1hznY

 

 

 6 komentarze
Najnowsze Komentarze
Oskar Wizard
Bardzo piękny wiersz o pełni Człowieka będącego połączeniem mężczyzny i kobiety. Jednocześnie pojawia się nieśmiertelne pytanie, c... przeczytaj więcej
sobota, 06 kwiecień 2019 07:58
6 komentarze

Requiem dla Papieża

cały świat

pochylił się nisko

a Wieczne Miasto

padło na kolana

przed trumną

ze znakiem wierności

aż do końca

- Totus Tuus

 

a na trumnie

wiatr wertuje

Ewangeliarz

i poszumem

 z Wieczernika

przenika tłumy

obolałe chwile

natchnione słowa

rozwiewa flagi

biało-czerwone

łzy ociera

żałobnym kirem

 

aż wreszcie

boskim znakiem

zamknął Księgę

i przemówił

głosem ludu

 

- Święty

           Natychmiast

                             Święty!

 

 

Autor: Don Adalberto 

 2 komentarze
Najnowsze Komentarze
Wiesława Waliszewska
Piękny wiersz ukazujący w obrazowy sposób dzień, w którym cały świat patrzył w bólu na Wieczne Miasto, a serca wszystkich Polaków ... przeczytaj więcej
wtorek, 02 kwiecień 2019 13:15
2 komentarze

Dzwon epilogu

kiedy zakończył

ziemskie pielgrzymowanie

Sługa Sług Chrystusowych

Jan Paweł II Wielki

cały świat

od Wschodu do Zachodu

od Północy do Południa

zatrzymał się w miejscu

jakby dotykiem piorunu rażony

a strugi łez otwierały

twarde skorupy sumień

płakały też żałobne dzwony

na wszystkich kontynentach

lecz najgłośniej płakał 

Dzwon Zygmunta na Wawelu

płakał i śpiewał

dziękczynne Magnificat

bo nigdy dotąd

nie powstał Syn

tak wielki w Narodzie

i nigdy już więcej

nie powstanie

 

 

Autor: Don Adalberto

 2 komentarze
Najnowsze Komentarze
Wiesława Waliszewska
Piękny wiersz, o niezwykłym człowieku, o najwspanialszym Synu naszego narodu, który tak wiele uczynił, nie rękami, ani złotem, ani... przeczytaj więcej
wtorek, 02 kwiecień 2019 12:50
2 komentarze

Impuls

Dotknij mnie swoim żarem
Który rozpali mnie i da nadzieję
Niech jeszcze raz będzie mi dane
Zrozumieć dlaczego Cię tak wielbię

 

Powiedz mi że mnie kochasz
Że te brzydkie słowa cofasz
Pocałuj mnie na dobranoc
Powiedz że w nas wciąż trwa moc
Zanim zapanuje Tobą najlepszy w życiu...

 

Wspomnij w szczegółach o naszej przyszłości
Pozwól się objąć, gdy obiecam,  że dla Ciebie zrobię wszystko
Razem pragniemy żyć w tej odległej dorosłości
Baw się moimi włosami, mówiąc że chcesz mnie mieć blisko

 

Powiedz mi, że mnie kochasz
Że te brzydkie słowa cofasz
Pocałuj mnie na dobranoc
Powiedz, że w nas wciąż trwa moc
Zanim zapanuje Tobą najlepszy w życiu...

 

I zostawisz mnie z marzeniami
Bańka snu pękła
Zostawiłaś moje serce z cierniami
A róża miłości zwiędła

 

Przytul mnie ostatni raz
Zanim zapanuje nad Tobą...


Impuls.

 6 komentarze
Najnowsze Komentarze
Oskar Wizard
Pamiętaj o swojej wartości. Bo jeśli wszystko waży się na ,,impulsie", to pojawia się pytanie, czy uczucie było obustronne? Pozdra... przeczytaj więcej
czwartek, 28 marzec 2019 15:14
6 komentarze

Zraniona

Miłość między nimi -
tak pięknie rozkwitła
zdawałoby się
że wieczność uczuć im wróży
jednak zaczęły
ginąć jej marzenia
jak płatki róży
sypią się po burzy -

 

burza szalała
padały w złości słowa
ona już dość ma
jego zazdrości -
dotąd bezpieczna
w jego ramionach
teraz umyka
jak zraniona łania
i błądzi pośród ciemności

 

sama już nie wie -
czy zdoła mu wybaczyć
lub uwolnić się
spod jego mocy
pragnie by ciemność
ją pochłonęła -
by nie musiała
już słuchać zarzutów
i patrzeć w pełne
zazdrości oczy -
dość ma chorej miłości
i wspólnej -
z nim przyszłości

 

autor: Helena Szymko/

 0 komentarze
0 komentarze